Περιβάλλον · Χρήσιμες Συνδέσεις

Γιατί δε μεταμορφώνουμε τη Γη σε Εδέμ;


GEO 16.12.2009

Όλοι οι σοφοί του κόσμου διαβεβαιώνουν ότι η ευτυχία δεν είναι μόνιμη. Κι όμως, η ευτυχία κατοικεί μόνιμα σε έναν ιερό τόπο, τον Παράδεισο. Η λέξη «Παράδεισος», στα εβραϊκά «παρντές», προέρχεται από την αρχαία περσική λέξη «pairidaeza», που σημαίνει «περίφραξη» ή «περιφραγμένος κήπος». Είναι η Εδέμ των ασιατικών και ευρωπαϊκών πολιτισμών (ή ο Ονειρόχρονος των ιθαγενών της Ωκεανίας). Είναι ο τόπος (και ο χρόνος) της ευτυχισμένης συμβίωσης με το Θεό (ή με τη Φύση) στην αυγή της Ανθρωπότητας, σε μια «Χρυσή Εποχή» θείας αρμονίας. Η ιδέα του Παραδείσου ως προορισμού των ενάρετων, όπως μεταλαμπαδεύτηκε στο χριστιανισμό από τον ιουδαϊσμό, φαίνεται πως ωρίμασε στη Μεσοποταμία.
Το 1000 π.Χ., ο Ζαρατούστρα (Πέρσης προφήτης του Θεού Αχούρα Μάζντα) υποστήριξε ένα νέο είδος αιωνιότητας σε μια θαυμαστή χώρα όπου, σύμφωνα με την κρίση του Θεού, οι Καλοί δρέπουν τους καρπούς των πράξεών τους. Ένας κόσμος ευδαιμονίας, ανοιχτός για όλους, ζητιάνους ή βασιλείς, αρκεί να πληρούν τρεις προϋποθέσεις: καλός λόγος, καλή σκέψη, καλές πράξεις. Πριν από την εμφάνιση του Ζαρατούστρα, η μεταθανάτιος ζωή λάμβανε χώρα στον τρομακτικό Κάτω Κόσμο, στον ερεβώδη Άδη. Ακόμη και τότε όμως κάποιοι προνομιούχοι είχαν άλλη μοίρα: οι ημίθεοι της αρχαίας Ελλάδας «μεταφέρονταν» στα Ηλύσια Πεδία ή στη Νήσο των Μακάρων.
Οι στοχασμοί του Ζαρατούστρα ήταν πιο δημοκρατικοί. Ενσωματώθηκαν στην εβραϊκή πίστη, εκσυγχρονίστηκαν στο χριστιανισμό, υιοθετήθηκαν και από το Ισλάμ. «Η χλιδή του αραβικού παραδείσου οδήγησε τους Άραβες στην ανδρεία και στη γενναιότητα», είχε πει ο Ναπολέων Βοναπάρτης. Για τους Ευρωπαίους ο Παράδεισος ήταν το αντίπαλο δέος της θλιβερής και αμαρτωλής καθημερινότητας του μόχθου και των πειρασμών. Τον ονειρεύονταν μάλιστα ως μια «χαμένη» μυστική επικράτεια κάπου στην Αφρική ή στην Άπω Ανατολή. Ακόμη και ο Κολόμβος ενθαρρυνόταν από την πίστη ότι θα τον συναντούσε στο τολμηρό ταξίδι του προς τις «Ινδίες».
Ο Παράδεισος έχει όντως θέση στη Γη, τουλάχιστον κατά τη Δευτέρα Παρουσία. Τον προβλέπει ακόμα και ο θιβετιανός βουδισμός ως «βασίλειο της Σαμπάλα». Είναι μια υπόσχεση που δίνεται σε ανθρώπους από διαφορετικούς πολιτισμούς εδώ και χιλιάδες χρόνια. Υπόσχεση τέρψης ή γαλήνης, θέωσης ή ένωσης με το σύμπαν, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει η «πείσμονα» ιδέα ύπαρξης ενός τέτοιου προορισμού, η «πιεστική» ανάγκη προσμονής ενός αρμονικού κόσμου, το «αφοπλιστικό» κάλεσμα μιας ιδανικής εναλλακτικής πραγματικότητας. Γιατί αυτή η «ιερή» προσδοκία μπορεί να αποδειχτεί πιο ισχυρή από την ανθρώπινη «ροπή» προς την καταστροφή.
Αλήθεια, ποια «μαγεία» μας κρατά δέσμιους ενός ονείρου που δε γίνεται πραγματικότητα; Ποια «αναπηρία» μεταμορφώνει τη Γη σε κόλαση αντί σε Εδέμ;
Η οικολογική κρίση «κραυγάζει» ότι πρέπει να ξανασκεφτούμε τις δυνατότητές μας ως ανθρωπότητα, τώρα, επειγόντως.
Πριν να είναι πολύ αργά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s