ΒΒΚΚ

Κήπος Κρουσσίων


Δέσποινα ΤομαζάνηΤο ποίημα αυτό έγραψε και απάγγειλε η ηθοποιός και ποιήτρια Δέσποινα Τομαζάνη στο ΒΒΚΚ τον Ιούνιο του 2006.

 

(Ο κήπος των αισθήσεων)

Αφιερωμένο στον Κήπο

Ω Γή, στον κήπο εδώ

στη μέση της χρυσής μεσημβρίας

στο ζαλισμένο θάμβος

του Ιουνίου

στέκεται ο δρυμώνας σου

δριμύς αδάμαστος και δραστικός

στο στήθος μου ενεδρεύει

και νιώθω σαν βουνοπλαγιά

στον ήλιο απλωμένη

Έμβυθο τείχος παρθένων

δρυών, φάλαγγα φουντωμένη

Σαν τι φυλάει τόσο σοβαρή

σαν τι να προστατεύει;

την θάλλουσα αθωότητα

την ευφυή

στη λογική χαμένη

Τα βαλανίδια έβαλαν

τ’αγκαθωτά τους κράνη

και κατοπτεύουν έκπληκτα ΄

τα μυρισμένα χόρτα

να δουν τουλίπες κόκκινες

γαλάζιες οριχιδέες

να δουν κυκλάμινα λιλά

που μεσ’ στη γη κοιμούνται

βλέπουνε ίσκιους αγκαλιά

ν΄αλλάζουν μυστικά

για έγχεες θεότητες

κρυμμένες μεσ’ στο χώμα

που φανερώνονται στο φως

με ανθισμένο χώμα

Εδώ το άβατον φρουρούν

νύμφες Δρυάδες

η κάθε μια τους ανασεμιά

σηκώνει κύματα βουνά

του πράσινου πελάγου

δέος στυλίτη

ματιά αστρίτη

σταματά

από μακρυά θαυμάζει

γυρίζει, φτερουγίζει

και κάθεται πιο ήρεμη

επάνω σε φωτόφυλλα

που ίσκιος δεν τα σκιάζει

λυρικό λίκνισμα

πεύκων πυκνών

συστάδες

Λεύκες σημύδες φλαμουριές

αρχίζουνε τα ντέφια

χορεύουνε τα χρώματα

ξεχύνονται αρώματα

κύπελλα κρόκων

ξέχειλα ήλιο

μεθούν με φως και νέκταρ

αγριομέλισσες ξανθές

κόκκινες πασχαλίτσες

πράσινα χρυσομάμουνα,

μπάμπουρες ζουζουνίζουν

γλεντούν ενώ δημιουργούν

χτυπούν

ζαλιστικά

με ζήλο

με υπερωρίες δωρεάν

το ανθισμένο τύμπανο

του πυρομένου Ιούνη

φλογάτο καλοκαίρι

μεσημέρι

τώρα

συνομιλούν υπόγεια

με υπέργεια νερά

μέταλλα λιώνουν

σπρώχνουν το ασήμι

μεταξωτό εσώρρουχο

στα φύλλα της ελιάς

μεσ’ στο βυθό του πράσινου

μυστήρια συντελούνται

γεωμετρίες ασύλληπτες

της ρίζας και του φύλλου

χημείες μύρων

ιαματικοί αριθμοί

των βοτάνων

Το μέγα θαύμα

σιωπηλό

αγγέλους επιβάλλει

οχτάφτερους οχτάηχους

οχτώ ορθό, οχτώ γερτό

οχτώ στροβιλισμένο

ανατριχίλες άυλες

στου λογισμού τις φτέρες

ασώματα τα Χερουβείμ

στη Χίο τα λέμε «αέρες»

οι σπίνοι μόνο τους ακούν

με τρίλιες μεταφράζουν

κεντούν με το κελάηδημα

το άλεκτον της κτίσης

στου κήπου τους εσπερινούς

την προσευχή της Φύσης

Παιχνίδι θείο

εξάκτινε νου

του άγριου κρίνου

προσκυνώ

ακούω τριγμό

ακούω τριγμό χυμών

μεσ’ στον κορμό

ω Γη, ω Φύση

ας μείνω πάντα εδώ

Δέσποινα Τομαζάνη

18 Ιουνίου 2006

Το ποίημα αυτό συμπεριλήθηκε στην ποιητική συλλογή της Δέσποινας Τομαζάνη «ΕΚΠΟΙΗΣΗ», εκδόσεις ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ, ΑΘΗΝΑ 2011.

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s